Dobry silnik zaburtowy o mocy 10 KM jest wprawdzie co najmniej trzykrotnie droższy od silnika bocznego, lecz przy tym trzykrotnie szybszy, mocniejszy i co najważniejsze - nie jest tak okrutnie hałaśliwy. Zanim właściciel bocznego silnika dopłynie na łowisko odległe o 10 km, musi stracić przynajmniej 1 godzinę czasu (różne warunki atmosferyczne) i znosi ogłuszający jego warkot. Aby latem dotrzeć na dalekie łowiska jeszcze przed świtem, trzeba wstać po ciemku. Toteż środki ratunkowe i osprzęt powinny być przygotowane poprzedniego dnia. Nie na wszystkich jeziorach żeglu-9a jest łatwa. Na przykład jezioro Śniardwy obfituje w liczne niebez­pieczne kamienne rafy, które kryją się zaledwie kilkanaście centyme­trów pod powierzchnią wody. Nieznajomość tego faktu może nawet kosztować życie (nierzadkie wypadki na tym jeziorze), zwłaszcza w sztormowych warunkach. Nie zawsze tafla dużego jeziora jest 9'adka i bezpieczna. Najniebezpieczniejsze - to wicher i potężne fale, z którymi walka na trasie (przeważnie w powrotnej drodze) niejedno-^otnie kończy się całkowitym przemoczeniem odzieży i nagromadze­niem dużej ilości wody w łodzi.

Pragnienie za wszelką cenę wyjścia na ląd rodzi się zwtas2 wówczas, gdy w łodzi woda sięga do kolan, a jezioro staje się gdyby bezbrzeżne.
Każda jednostka pływająca ma swego kapitana, dlatego też w |0 dzi, w której znajduje się kilka osób, o wszystkim powinna decydować wyłącznie jedna osoba, najdokładniej znająca jezioro i obeznana z żeglugą. Na każdą daleką wyprawę należy zabierać dwukrotnie więcej paliwa i pożywienia, aniżeli tego wymaga zaplanowana trasa i przewidziany czas. Parę kilogramów więcej nie zawadzi w łodzi a w razie nieprzewidzianych trudności (np. przymusowy nocleg na drugim końcu jeziora) zapas ten okaże się zbawienny.

Na dalekie łowiska wybieramy się przeważnie na cały dzień, dlatego nawet w upalne dni nie należy zapominać o gorących napo­jach (herbata lub kawa), słodzonych w miejscu postoju łodzi. Napoje słodzone w domu tracą smak. Najlepiej jest zabierać ze sobą termos z wrzątkiem i przyrządzać sobie świeże napoje w łodzi. W razie mgły nie radzę wypływać na jezioro. Nie wolno zapominać o apteczce (bandaż, leukoplast i jodyna). Duże jeziora są zawsze niebezpieczne, toteż należy pilnie śledzić niebo i siłę wiatru. W czasie przysłowiowej ciszy przed burzą trzeba włączyć silnik na „całą naprzód" i mknąć w najbezpieczniejszym kierunku.

Tylko wędkarze posiadający niezatapialną łódź i niezawodny silnik mogą spróbować zajrzeć żywiołowi w oczy, ale z chwilą, gdy tafla jeziora zaczyna mocno falować, oznacza to koniec wyprawy. Trudno żywić nadzieję, by ryby zechciały posilać się w pienistych bryzgach fal. Wracajmy wówczas na gościnny brzeg lub do zacisznej zatoczki, jeśli oczywiście nie spotyka nas wielka ulewa. Nie należy myszkować po najodleglejszych i najmniej znanych łowiskach do późnego wieczora. Oświetlanie drogi za pomocą najlepszej nawet latarki nie zda się na nic, jeżeli ciemność wchłonie zarys brzegów jeziora.
Współudział w wyprawie wędkarskiej kolegi całkowicie pozbawio­nego lęku jest znacznie niebezpieczniejszy niż towarzystwo osoby tchórzliwej. Do nader odważnych należą niejednokrotnie miejscowi wędkarze, którzy wypływają na jezioro w dziurawych i rozlatujących się łodziach, nierzadko w stanie nietrzeźwym. Najpewniejszą i najpo­żyteczniejszą odwagą jest ta, która wyn i ka z właściwej oceny napotka­nego niebezpieczeństwa.